W pracy architekta materiał bardzo rzadko jest tylko „materiałem”. To raczej narzędzie, które albo pomaga projekt myśleć do końca, albo zaczyna go ograniczać już na etapie koncepcji. I właśnie dlatego poliwęglan komorowy coraz częściej pojawia się w projektach, w których liczy się coś więcej niż efekt wizualny z wizualizacji.
Nie chodzi wyłącznie o nowoczesność. Chodzi o przewidywalność. O to, jak obiekt będzie funkcjonował po roku, pięciu latach, po intensywnym użytkowaniu. I o to, czy materiał pozwoli architektowi zachować kontrolę nad światłem, konstrukcją i detalem.
Projektowanie zaczyna się dziś od użytkowania, nie od bryły
Coraz więcej projektów powstaje „od środka”. Od pytania, jak przestrzeń ma działać w ciągu dnia, jak reagować na światło, jak zachowywać się w różnych porach roku. W takim podejściu szkło, choć efektowne, bywa zbyt zero-jedynkowe. Przezroczyste albo nie. Chłodne albo przegrzewające. Poliwęglan komorowy wprowadza trzecią opcję. Pozwala doświetlać przestrzenie bez agresywnego światła. Budować półprzezroczyste przegrody, które filtrują promienie, zamiast je bezpośrednio wpuszczać. Dla projektantów to realna zmiana sposobu pracy ze światłem.
Materiał, który daje architektowi margines bezpieczeństwa
Na etapie realizacji wiele projektów traci swój pierwotny charakter. Powód bywa prozaiczny: ciężar materiału, trudny montaż, konieczność wzmocnień konstrukcyjnych. Poliwęglan komorowy ogranicza te problemy. Jest lekki, odporny na uderzenia i mniej wrażliwy na błędy wykonawcze. Dzięki temu projektant nie musi każdorazowo zmieniać wymiarów konstrukcji tylko po to, by zabezpieczyć materiał. To szczególnie ważne w zadaszeniach, świetlikach, elewacjach i obiektach półotwartych.
Dlaczego jakość dostawcy poliwęglanu ma tu realne znaczenie
Poliwęglan daje duże możliwości, ale pod warunkiem, że jest właściwie dobrany. Różnice w grubości, strukturze komór, powłokach UV czy sposobie montażu mają ogromny wpływ na efekt końcowy. Dlatego architekci coraz częściej zwracają uwagę nie tylko na sam materiał, ale też na zaplecze technologiczne dostawcy. Nieprzypadkowo w misji firmy, która od lat zajmuje się dystrybucją tworzyw sztucznych, w tym poliwęglanu komorowego pojawia się zdanie: „Od początku naszej działalności, jako dystrybutora tworzyw sztucznych, postawiliśmy sobie dwa cele: dostarczanie naszym kontrahentom najwyższej jakości tworzyw sztucznych oraz dbanie o zadowolenie naszych klientów i dobrą współpracę.” ( źródło: https://techplast.group/) Ten cytat dobrze oddaje realia projektowe. Poliwęglan komorowy to materiał, który wymaga kogoś kto rozumie jego zastosowanie, a nie tylko sprzedaży arkusza o określonej grubości.
Elastyczność formy poliwęglanu bez komplikowania konstrukcji
Jednym z powodów, dla których poliwęglan komorowy trafia do coraz odważniejszych projektów, jest swoboda kształtowania. Możliwość gięcia, formowania i dopasowywania do niestandardowych geometrii pozwala projektować lekkie, płynne formy bez rozbudowanych ram stalowych. To otwiera drogę do architektury bardziej organicznej, ale też po prostu prostszej w realizacji. Mniej elementów konstrukcyjnych, mniej punktów newralgicznych, krótszy czas montażu.
Architektura, która łączy funkcję i komunikację
Współczesne budynki coraz częściej pełnią więcej niż jedną rolę. Mają chronić, organizować przestrzeń, ale też komunikować — z użytkownikiem, z miastem, z marką. Poliwęglan komorowy dobrze odnajduje się w tej wielofunkcyjności. Pozwala integrować światło, oznaczenia, elementy wizualne bez naruszania spójności formy. Jedna przegroda może być jednocześnie elementem architektury i nośnikiem informacji. Bez wizualnego chaosu.
Poliwęglan komorowy nie jest wyborem „zamiast szkła”. Jest po prostu innym wyborem. Takim, który daje architektom większą kontrolę nad światłem, konstrukcją i użytkowaniem przestrzeni. Dlatego coraz częściej pojawia się tam, gdzie projekt ma działać nie tylko na etapie wizualizacji, ale przez cały cykl życia budynku. I właśnie w tym tkwi przewaga poliwęglanu.
Opracowano przy współpracy z firmą Inwbud.pl.
